روزنگار جنون

نامه ای به کودک فردایم ( بازی وبلاگی چه می خواهیم )

2009-10-11T15:06:00.007+03:30

بازی شروع شد و من بدون آنکه دعوت شوم شروع به بازی کردم. همیشه زندگی برایم بازی بی دعوتی بود، که در متنش قرار داشتم. باید بازی می کردم. با تمام وجود. با پوست و استخوان. و من در زمانی پا به عرصه گیتی نهادم و زندگی کردم، که حوادثی سخت از سر کشور و مردم گذشت. انقلاب و جنگ . دو رویدادی که در هر جامعه ای روی دهد، اثراتی شگرف بر نسلهای درگیر این حوادث و نسلهای بعد خواهد داشت. و من بی آنکه بخواهم، موش آزمایشگاهی پدرم و هم نسلانش شدم. دلگیر نیستم از او. ولی کاش برایم می نوشت، که چه می خواست، گر چه امروز با افسوس به من نگاه می کند و با تلخی می گوید: ما این را نمی خواستیم. و من فکر می کنم، که او وقتی که شبها با دوست صمیمیش، پا بر زمین می کوفت و در کوچه های شب فریاد می زد، مردم مسلح شوید، آن زمان هم، فقط می دانست که : ما این را نمی خواهیم. و امروز، باز در آستانه ی فصلی دیگر از تاریخ این مردم ایستاده ام و نگاه می کنم به پنجره ای که منظره اش را من و هم نسلان من خواهیم ساخت. و نگاه می کنم به چشم اندازی که فرزندان من خواهند دید. و تنم می لرزد از قضاوتی که فرزند نداشته ام و فرزندان نداشته ی دیگران در مورد ما می کنند. این نامه ای است به آن فرزند نداشته، که بداند، پدرش چه آرزوهای کوچکی داشت و مجبور بود چه بهای گزافی بپردازد.
فرزندم سلام. نمی دانم که به دنیا خواهی آمد یا نه . نمی دانم که این نامه را می خوانی یا نه. نمی دانم که تورا خواهم داشت. تورا در آغوش خواهم کشید. تو را خواهم بوسید یا نه. فرزند عزیزم، پدرت آدم بزرگی نبود. ولی آدم کوچکی هم نبود. هیچ وقت دلش نمی خواست که آنچه را خود تجربه کرده بود، تو تجربه کنی. پدرت نمی خواست تو تحقیر شوی. برای هر خواسته کوچکت. برای هر رویای شیرینت. پدرت زندگی را دوست داشت. او باور داشت که زندگی را می شود زیبا تر دید. می شود زیبا تر بود. می شود عشق ورزید . می شود دوست داشت.
عزیز دلم، من دوست دارم که تو بی ترس از من، ترس از معلم، ترس از اجتماع، ترس از فامیل، ترس از اسم و رسم، ترس از حکومت، ترس از دین، ترس از خدا، دوست دارم بدون ترس از تحقیر زندگی کنی. پدرت تمام این ترسها را تجربه کرد. پدرت در کودکی جنازه اقوامش را دید که نه به مرگ طبیعی، که به ترکش موشک کشته شدند. پدرت ، پدرش را دید که گریه می کرد و تکه های بدن مادرش را از روی در خت اکالیپتوس باغچه حیاط پدرش جمع می کرد. فرزندم، پدرت هنوز هم در آغاز دهه چهارم زندگیش، وقتی می خواهد از کودکیش بگوید، گریه می کند. عزیزم، من نمی خواهم تو گریه کنی.
فرزند ندیده ام، پدرت بازیگر خوبی بود. او مجبور بود دو زندگی داشته باشد. او دو فرد بود. یکی آنکه در اجتماع بود و یکی آنکه در خلوتش بود. یکی آنکه اجتماع دوست داشت باشد و یکی آنکه خودش دوست داشت. یکی آنکه برایش زندان بود و یکی آنکه بهشتش بود. پدرت از یکی از آن دو فرد، بدش می آمد. یکی از آن دو فرد او را تحقیر می کرد. به او سرکوفت میزد. به او می گفت که ببین، من قدرتی ورای تو دارم. تو را مجبور می کنم که آنچه باشی که نمی خواهی. ولی آن فرد دیگر، آنکه دوستش داشت، سر به عصیان بر می داشت. نمی خواست تحقیر شود ولی گاه حقیقت بی رحم تر از آن بود که باور داشت. نمی توانست با همه و هر جایی مبارزه کند. گاهی مجبور می شد، بخزد به یک گوشه و پناه ببرد به تنهایی. دل بندم، من نمی خواهم که تو دو شخصیت داشته باشی.
عزیزم، راستش را بخواهی، نمی دانم دختری یا پسری. نمی خواهم بترسانمت ولی اگر دختر هستی، باید بدانی که من در اجتماعی زندگی کردم، که پر از تبعیض بود. و این تبعیض برای یک دختر به مراتب وحشتناک تر. من نمی خواهم که تو در این تبعیض رشد کنی. نمی خواهم تلخی رقابت استعداد و تبعیض را تجربه کنی.
آه فرزندم، انگار شده ام مثل پدرم و مدام از آنچه نمی خواهم می گویم. عزیز دلم، تمام آنچه گفتم، در یک کلام خلاصه می شد و آن تحقیر بود. اگر روزی من تصمیم به ازدواج گرفتم و اگر روزی، من و مادرت، تصمیم گرفتیم که تو را به این دنیا دعوت کنیم، می خواهم بدانی، من آینده ای را تجسم می کنم، که من و تو آزاد باشیم تا آن گونه که خود می خواهیم، زندگی کنیم و زندگی را بسازیم. دنیایی که تو در آن به خاطر آن چه فکر می کنی، آنچه انجام می دهی و آنچه انتخاب می کنی، تحقیر نشوی. می خواهم بدانی، پدرت، چنین دنیایی برای تو می خواست. حتی اگر ساختن چنین دنیایی در توان دستانش نبود.

بت من نا امیدم نکن ، مرا به آزادی برسان !

2009-08-16T20:17:00.004+04:30

" افسوس بر من، گوهر خود را فشاندم ، در پای بتهایی که باید میشکستم ... "
حمید مصدق
------------------------------

بت عزیزم سلام . نمی دانی از اینکه صدایت می کنم ، چه شعفی در قلبم احساس می کنم . بت من ، دردمندم . دردی جانکاه . به دادم برس . تسکینی باش بر غمی که نمی دانم چرا بر آن پایانی نیست . غمی اجدادی . غمی که پدران مرا و پدران پدران مرا نیز می آزرد. سالهاست که من و پدرانم ، در جستجوی آرامشیم . در جستجوی خوشبختی . در جستجوی نان ، در جستجوی آزادی . ای بت بزرگ . ای برترین بت ، می دانم که تو هم رنج ما را می بینی و رنج می کشی . می دانم که تو نیز ، با خواسته های من همدردی . میدانم که قلب مهربان تو هم چون من ، از خیل این نادانان که بزرگیت را و برتریت را بر بتان دیگر درک نمی کنند ، درد می کند .
بت من ! این نادانان ، نمی فهمند ، که حرفهای تو را چگونه باید تفسیر کنند . نمی دانند که در هر سخنت ، نکته ای بس عظیم و سری شگرف پنهان است ، که جان عاشق می خواهد که به درک مکنونات قلبیت بپردازد . آه ای بت بزرگ ، ای برترین کلام هستی ، نمی دانی وقتی که به آوای ملکوتیت ، آری به آن کلامی که به هزار سحر ، بر زبانت جاری گشت ، گوش فرا می دهم ، همان که گفتی : " هندوانه خوب ، هندوانه ایست ، که قرمز و شیرین باشد ، نه یک کلام افزون ونه یک کلام فرو" ، چه شهدی در درونم سرازیر شد . افسوس که تو را نمی فهمند . افسوس که نادانند . فقط یک جان ناهشیار ممکن است ، از این کلام که از زبان فرهیخته ای چون تو جاری گشته ، معنایی برای توصیف هندوانه برداشت کند . آن ذهنهای سطحی ، زبان سمبلها را نمی دانند . نمی دانند که سبزی پوست هندوانه نشان از زندگی است که قرمزی درون آنرا که نشان شهادت است در بر گرفته . نمی دانند که چه شیرین است شهادت در راه زندگی . بت من ، فقط دلگیرم که چرا صریح تر نگفتی ؟ چرا این کلام را در عصر تابستان و در یک جمع دوستانه و در هنگام صرف هندوانه گفتی ؟ البته می دانم که شرایط را در نظر گرفتی . می دانم که در این دوران که جهل بیداد می کند ، باید سربسته سخن گفت .
بت من ، غمگینم ! قبل از تو بت دیگری را می پرستیدم . او نیز به زبان اشاره سخن می گفت و من نیز ، زبانش را می فهمیدم ولی افسوس ، چون به قدرت رسید ، آن کلام قدسی ، به زمین فرو غلطید . اطرافیانش از کلامش همان معنای سطحی را برداشت کردند و همان را اجرا کردند . خود او فرهیخته بود ولی اطرافیانش خرابش کردند . اکنون دیگر کسی آن بت را نمی خواهد . ولی بت من ، تو از جنس دیگری هستی . می دانم که تو فرق می کنی .
بت من ، نا امیدم نکن ، مرا به آرامش برسان . به نان ، به آزادی !

جناب آقای موسوی ، جنبش سبز ، جنبشی بر ضد تحقیر است !

2009-07-31T18:51:00.004+04:30

جناب آقای موسوی ، نمی دانم ، تحلیل شما از اوضاع چگونه است ؟ نمی دانم به چه فکر می کنید . می دانم که مردم را می بینید . می دانم که صدایشان را می شنوید . می دانم که راد مردی کرده اید و ایستاده اید . می دانم که مردم نیز ایستاده اند . ولی نمی دانم که وقتی این سوال را از خود می پرسید : چرا مردم هم چنان جنبش سبز را حمایت می کنند ، چه جوابی به خود می دهید . می دانم که ارتباطتان با مردم کنترل شده است . جناب آقای موسوی ، می ترسم . می ترسم که فقط بخشی از حقیقت را به شما بگویند. بگذارید تا من هم بخشی از حقیقت را برایتان بگویم . این حقیقت واقعی است . حقیقتی که باید به آن توجه کنید .
قلم به دست مزدور ، مرفه بی درد ، اسلام آمریکایی ، روشنفکر غرب زده ، شیخ ساده لوح ، هنرمند فاسد ، جاسوس ، غیر خودی ، نا محرم ، جوان لاابالی ، اراذل و اوباش ، خس و خاشاک ، آشوب طلب ، لاییک ، کراواتی ، آروغ های روشنفکری ، دشمن و ... جناب موسوی ، این ادبیات برایتان آشنا نیست ؟ اینها نمونه کوچکی از سیل فحش های سیاسی و تحقیری است که در ادبیات سیاسی چندین ساله اخیر از جانب حکومت گران به سوی مردم سرازیر می شد . کوچک و بزرگ ، سیاسی و غیر سیاسی ، پیر و جوان ، نمی شناخت .
جناب آقای موسوی ، از هنر و فرهنگ ، که در زیر چاقوی جرح و تعدیل کوته فکران به نفس افتاده تا جسم روشنفکران که زخمی خنجر کوتاه قامتان سیاسی شد . از شورای دوازده نفره که به جای ملتی تصمیم می گیرد ، تا تفکری که مردم را صغیر می پندارد . از سیستمی که یک انسان را به چنان مرحله ای از الوهیت می رساند ، که بی اذنش هیچ چیز مشروع نیست ، تا مکانیزمی ضد انسانی ، که در خصوصی ترین حالات زندگی یک انسان ، چون عشق ، حق پوشش ، تغذیه و غیره دخالت می کند و مجازات می کند و شلاق می زند و از زندگی محروم می کند . از نظامی آموزشی که فرهنگها و زبانهای زنده و بالنده ایران را به هیچ می انگارد ، تا تبعیضات سیاسی و فرهنگی و اجتماعی که اقلیتها را از رشد انسانی باز میدارد. در همه و همه ، تحقیر موج می زند . اما دزدیدن نتیجه انتخابات ، تحقیری ملی بود ، که همه را به هم پیوند داد .
جناب موسوی ، امروز همه هستند . از زنان چادری تا زنان رکابی پوش . از سروش تا گوگوش . از حجره دار مذهبی ، تا استاد کراواتی . از دانشجوی سیاسی تا ساسی مانکن . از راننده تاکسی تا زن خانه دار. از لاییک تا مرجع مذهبی . از کارگردان تا مهندس . جناب آقای موسوی ، جنبش سبز ، جنبشی بر علیه تحقیر است . تحقیری که ما را احاطه کرده . این تحقیر را همه جا می توانید ببینید اگر چشمی برای دیدن داشته باشید و اگر بگذارند ببینید . فراموش نکنید ، جنبش سبز جنبش ایران است ، نه یک تفکر سیاسی محدود و یک ایدئولوژی خاص. شما چه بخواهید و چه نخواهید ، رهبریت پیدا کرده اید .
جناب آقای موسوی ، رهبر ایران بمانید. رهبری بر ضد تحقیر.

من تعهد می دهم !

2009-07-29T14:06:00.003+04:30

آقای بازجو ، آقای لباس شخصی ، آقای قاضی ، آقای نظام ، من تعهد می دهم. تعهد میدهم که روبان سبز نبندم . تعهد می دهم که لباس سبز نپوشم . تعهد می دهم که مرگ بر دیکتاتور نگویم . تعهد می دهم که مرگ بر روسیه نگویم . تعهد می دهم که مرگ بر چین نگویم . تعهد می دهم که الاه اکبر نگویم . تعهد می دهم که علامت وی نشان ندهم . تعهد می کنم که نماز جمعه نروم . تعهد می کنم که لباس سیاه نپوشم . تعهد می کنم که عصر ها ساعت 6 در پارک قدم نزنم . تعهد می کنم که لباسهایم را ساعت 9 شب اتو نکنم . آقای بازجو ، آقای لباس شخصی ، آقای قاضی ، آقای نظام ، ولی نمی توانم تعهد کنم که شبها قبل از خواب ، وقتی که صحنه های مرگ ندا را مجسم می کنم ، آهسته نگریم . نمی توانم سهراب را مجسم نکنم . نمی توانم محسن را فراموش کنم . نمی توانم رامین و عماد و مسعود و شادی و دختر همسایه و پسر محمد تعمیر کار و ناله های نسیم و ضربه باتوم را فراموش کنم . راستی آقای بازجو ، آقای لباس شخصی ، آقای قاضی ، آقای نظام ، من کار دیگری هم می کردم که فراموش کردم ، تعهد کنم ، دیگر انجام نمی دهم . یادتان هست ؟ راهپیمایی سکوت ! تعهد می کنم که دیگر سکوت نکنم !

ضد گزارش : گفت و گوی خیابانی ، تهران ، 18 تیر

2009-07-12T13:51:00.007+04:30

تهران 18 تیر ، خیابان ولی عصر ، تقاطع طالقانی

خانمی حدودا 65 ساله ، خطاب به ستوان یکم نیروی انتظامی با حالتی پرخاشگر : بزار دستت رو ببوسم ! بزار پاهاتو ببوسم ! بزار باتومت رو ببوسم ! آفرین ! شما روی ساواک رو سفید کردین...

افسر نیروی انتظامی با حالتی معذب : باشه مادرم ، سخنرانیت رو کردی ، بفرما ! بفرما !...

جوانی می خواهد خانم را دور کند ، خانم رو به جوان : بزار حرفم رو بزنم ، می خوان چکارم کنن؟...

چند متر آنورتر ، چند نیروی زد شورش ، پسری رو در حالی که می زنند ، به زور سوار ون می کنند.

تهران 18 تیر ، خیابان ولی عصر ، روبروی پاساژ ایرانیان

سه خانم میانسال همراه با سه نیروی گارد حرکت می کنند و با آنها صحبت می کنند . خانمی چاق ، خانمی با مانتوی روشن ، خانمی سر به زیر . خانم چاق : شما هم بچه های ما هستید ، نزنید بچه های مردم رو . یکی از نیروهای گارد زیر لب تلخ می خندد . بلند قد است . خانمی که مانتوی روشن به تن کرده به دوستش پاسخ میده : نه اینا از خودمونن . اینا نمیرنن ، بسیجییا میزنن . بسیجیا پول می گیرن که بزنن . خانم چاق رو به نیروی گارد بلند قد : آخه این بسیجیا چه کاره اند؟ نه شما بگو ، چکاره مملکتند؟ نیروی گارد بلند قد زیر لب : همونایی هستن که جبهه رفتن . خانم مانتو روشن با تمسخر : اینا که دارن مردم رو میزنن ، زمان جنگ تو قنداق بودن . اینا جرات جبهه رفتن ندارن...

صدای شلیک گاز اشک آور میاد.

تهران 18 تیر ، خیابان ولی عصر ، چهار راه ولی عصر

پسر جوان رو به نیروی گارد : ببخشید جناب سروان ، من می خوام برم هفت تیر ، ولی همه راهها بسته اس . همه جا یا میزنن یا گاز اشک آوره ! از کجا برم ؟ افسر گارد : سرت رو بنداز پایین ، راهت رو برو ، کسی کارت نداره . پسر جوان : بابا همبن الان الکی یه لگد خوردم . افسر گارد : خجالت بکش ، جوونی ، برو ، نترس ، این همه آدم کتک خوردن ، هیچی نمی گن ، اون وقت تو یه لگد خوردی؟...

چندین نفر ، میدوند ، فریاد میزنند : مرگ بر دیکتاتور.

تهران 18 تیر ، میدان ولی عصر

چند نفر دور یک پلیس رو گرفتن و باهاش صحبت می کنن . خانمی میگه : ما احمدی نژاد رو نمی خوایم . آخه به کی بگیم؟
پلیس جواب میده : باشه ! قراره برم باهاش صحبت کنم که نکنه این کارا رو ! بهش می گم که نمی خوایدش . من بهش بگم ول می کنه میره .
مردم می خندند .

تهران 18 تیر ، ابتدای بلوار کشاورز

خانمی تقزیبا سی و پنج ساله ، رو به افسر پلیس : نزنید بچه های مردم رو ، شما هم برادر مایید . نزنید تو رو خدا ، گناه داره به خدا...

افسر پلیس : خواهرم ، من کسی رو تا حالا نزدم. زیر لب زمزمه می کنه : خسته شدیم به خدا...

صدای بوق قطع نمی شه .

تهران 18 تیر ، خیابان کریم خان ، سکوی پارک مریم

خانم و آقایی مسن روی سکو نشسته اند و با پسر و دختر جوانی صحبت می کنند . دختر دستبند سبز به دستش بسته . ماشینها بوق ممتد می زنند . خانم و آقای مسن ، گه گاه دو انگشت رو به صورت v به ماشینها نشون می دن . دو دختر وپسر دیگه ، جلوتر دارن بلال می خورن و جمعیت رو تماشا می کنن . یه نیروی بسیج ، به طرفشون می دود و باتوم دستش رو با حالت تهدید بالا گرفته ، داد میزنه : جمع نشید ، برید ، به خدا میزنم ، به امام حسین میزنم ...

پسر و دختر بلال به دست به کوچه بغل می پیچند . به طرف کسانی که روی سکو نشستن می یاد . خانم مسن رو به بسیجی : پسرم ، چرا مردم رو میزنی ؟ بسیجی : وقتی دوستم رو میزنن ، که الان تو بیمارستانه ، شما جواب می دی مادر؟ خانم مسن : کی میزنه ؟ ما ؟ ما که چیزی دستمون نیست ؟ ما فقط الاه اکبر گفتیم ، کسی رو نزدیم . هفت جفت چشم داره به بسیجی نگاه می کنه ، کسی باهاش نیست . تاب نمی آره . زیر لب می گه لا اله الا الاه . سرش رو بر می گردونه و دور می شه .

من سیگارم رو خاموش می کنم . چشمام و بینیم هنوز کمی می سوزه ، پیراهنم ، خیسه . عرق جای باتوم روی کمرم رو می سوزونه .

سخنی با نا رئیس جمهور

2009-07-08T16:58:00.006+04:30

احمدی نژاد با تو سخن می گویم . تو که نماد خود خوانده تغییری ! من یک ایرانیم . یک فرد جمهور و نه بیشتر . از جانب خود سخن می گوییم و نه بیشتر . خواسته های خود را می گویم و نه بیشتر . نه کسی از من برنامه مدیریت جهان خواسته است و نه آنقدر متوهمم ، که حقارت خود را در هاله های تقدس پنهان کنم . من به تو رای ندادم چون نه نماد تقییر ، که نماد تحقیر بودی .
با تو سخن می گویم که بدانی من ، یک فرد ایرانی ، چه می خواهم . با تو سخن می گویم که بدانی من ، یک فرد ایرانی ، چه نمی خواهم . با تو سخن می گویم که بدانی که چرا نماد تحقیری !
من ایرانی می خواهم ، آباد . ایرانی می خواهم که در کنار دیگر مردمان جهان ، در صلح و آرامش زندگی کند . من ایرانی می خواهم که از دنیا بیاموزد . من ایرانی می خواهم که بتواند به دنیا بیاموزد . من ایرانی می خواهم که احترامی بر پایه پیشینه و هویت مستقل خویش ولی بر اساس پیشرفتهای امروزش داشته باشد .
من سرزمینی می خواهم ، که آزادی و برابری تمام مردمانش را ورای سلایق ، دین و مذهب تامین کند . من سرزمینی را می خواهم که در آن فرقی بین شیعه و سنی ، مسیحی و کلیمی ، درویش و بهائی ، مذهبی و بی دین نباشد . من سرزمینی می خواهم که کسی به خاطر انتخاب شیوه زندگی خود تحقییر نگردد . من سرزمینی می خواهم که کسی به دلیل اعتقادش از تحصیل محروم نگردد .
من رئیس جمهوری می خواهم که رئیس جمهور ایران باشد و شایسته ایران . من رئیس جمهوری می خواهم که در اندیشه مدیریت ایران بر پایه منافع ملی باشد و نه مدیریت جهان . من رئیس جمهوری می خواهم که در سازمان ملل متحد ، پارسی صحبت کند ، در مورد ایران صحبت کند و نه از همه جای دنیا بگوید و ایران در سخنش جایگاهی نداشته باشد . من رئیس جمهوری می خواهم که بجای استفاده مستمر از زبانش ، از سلولهای قسمت تحلیل و منطق مغزش استفاده کند .
من حاکمیتی را می خواهم که انسان را تقسیم نکند . زن و مرد را تقسیم نکند . خودی و غیر خودی را تقسیم نکند . مذهبی و غیر مذهبی را تقسیم نکند . قومیتها را تقسیم نکند . من حاکمیتی می خواهم ، که حقوق را تقسیم کند . فرصت های برابر را تقسیم کند . حق تحصیل را تقسیم کند . آزادگی و آزادی را تقسیم کند . روزنامه و کتاب را تقسیم کند . من حاکمیتی می خواهم که ترس در آن زندانی عملکرد باشد و نه عملکرد زندانی ترس .
و تو چقدر از من دوری و تو چقدر نا رئیس جمهوری !

چرا مجاهدین خلق ، سلطنت طلبها و کمونیست ها را در جنبش امروز ایران راهی نیست ؟

2009-07-06T20:08:00.006+04:30

چرا جنبش امروزه ایرانیان در احقاق حقوق خود ، به شدت در برابر گروه هایی خاص موضع می گیرد؟ چرا مجاهدین خلق ، سلطنت طلبها و کمونیست ها را در این جنبش راهی نیست ؟ آیا این خود سرآغاز سر بر آوردن یک دیکتاتوری نیست ؟ آیا حق اظهار نظر در مورد سرنوشت خود ، از حقوق اولیه انسان نیست ؟ آیا این تقسیم دوباره اجتماع به خودی و غیر خودی نیست؟...
در پاسخ به این سوالات ، ابتدا نیاز به واکاوی عللی داریم که باعث حرکت چنین موجی در جامعه گردید . از دیدگاه نگارنده ، نقطه شروع این موج نه از یک عامل خارجی و نه از یک مرکز فرماندهی متمرکز داخلی هدایت نگردید . بلکه حفاظت از منافع فردی و جمعی ، بر بستر آگاهی اجتماعی ، منجر به حرکتی آگاهانه و مسالمت آمیز ، برای تغییر در شرایط زیست اجتماعی ، فرهنگی ، سیاسی و اقتصادی گردید . این حرکت ، خود را تا 22 خرداد ، به صورت یک امید اجتماعی به زندگی در شرایطی بهتر ، نشان می داد . اما با شروع اولین دقایق از روز 23 خرداد و اعلام آمار انتخابات ، بهتی ناباورانه در خرد جمعی پدیدار گشت ، زیرا که نتیجه اعلام شده بر خلاف تمام شواهد عینی ، علمی و شهودی بود . این آمار به اندازه ای باور ناپذیر بود ، که دامنه شک به آن ، دامن رای دهندگان به نامزد پیروز اعلام شده را نیز در جامعه گرفت . پس از آن ، هیچ یک از گروههای مرجع اجتماعی و نیز نامزدها این نتیجه را قابل قبول ندانست و روز به روز ، شواهد بیشتری از مهندسی نتایج به نفع کاندیدای مورد حمایت اقتدار گرایان و نظامیان پدیدار گشت . آن شور و امید اجتماعی اولیه ، در یک روز به بهت و سرخوردگی و سریعا به اعتراضات مسالمت آمیز تغییر جهت داد . راهپیمایی های اعتراضی میلیونی و در سکوت ، اوج عقلانیت این جنبش را نشان داد . اعتراضاتی که به دست حاکمان به خشونت کشیده شد و به شهادت هموطنانمان انجامید . مظلومیت این جنبش ، افکار عمومی جهانی را نیز به سرعت با خود همراه نمود .
با این مقدمه مختصر ، چند مشخصه اساسی را می توان بر این جنبش ، برشمرد که از آن جمله ، حرکت دموکراتیک اولیه مبتنی بر رای فردی ، عدم وابستگی به بیگانه ، حرکت بر اساس خرد جمعی ، دوری از خشونت ، مظلومیت ، وجهه جهانی ، تاکید بر آزادی های دموکراتیک ، تاکید بر اعاده حقوق از دست رفته و ... برشمرد.
با این اوصاف ، هر حرکتی که بخواهد این مشخصه ها را از جنبش گرفته ، بازنشانی و تحریف نماید ، حرکتی انحرافی است که به صورت طبیعی از بطن جنبش ، پاسخ مناسب نخواهد گرفت . لذا گروه ها یا افرادی که جنبش را به نفع یک ایدئولوژی خشن و تمامینپت خواه خاص تفسیر کنند ( کمونیستها و سلطنت طلبان ) و یا سابقه اعمال خشونت آمیز ، خیانت به سرزمین و اعمال تروریستی داشته باشند و دارند ( مجاهدین خلق ) ، با مرز بندی مشخص با جنبش امروز ایران روبرو خواهند شد.

پرنده کوچک من ، شاید روزی من هم آزاد باشم !

2009-06-27T23:29:00.005+04:30

اواسط اسفند بود . یادت می آد؟ قلب کوچیکت تند و تند میزد . تو یک پاکت کاغذی سوراخ سوراخ گذاشته بودنت . آزادیت رو ازت گرفته بودن . شه پر بالت رو چیده بودن . وحشت رو می شد تو چشمات خوند. یه قفس برات گرفتم و انداختمت تو قفس .دلم نمی خواست زندونی بشی ولی مجبور بودم . خونست و هزار تا خطر . اگه می رفتی پشت کمد و گیر می کردی چی؟ اگه می افتادی توی شعله اجاق گاز چی؟ مجبور بودم ولی تو دلم غوغا بود . تقریبا چهار ماه مراقبت بودم تا پرهات دوباره رشد کنه . حالا می تونی بری . دلم واست تنگ میشه ولی می تونی بری . تو آزاد به دنیا اومدی . آوردمت همونجا که گرفتنت . ببخش اگه تو این مدت احساس اسارت داشتی . برو پرنده کوچیک من . می دونم خطرات زیادی اون بیرون هست ولی آزادی ارزشش رو داره . منم مثل تو آزاد به دنیا اومدم ولی زندان بان من می خواد هر جور می تونه منو تو زندونش نگه داره . زندان بان من موجود بی رحمیه . زندان بان من می زنه . زندان بان من میبنده . زندان بان من می کشه . ولی فکر نکن خیلی قویه . زندان بان من موجود بدبختیه. زندان بان من ، از من می ترسه . از فکر من. از آزادی من . زندان بان من زندانی منه . ولی من از آزادی تو نمی ترسم . آزادی حق توئه پرنده کوچک من . شاید یه روز جلوی پنجره من بنشینی . شاید یه روز روی شاخه درخت چنار روبروی پنجره آواز بخونی . شاید اون روز من آزاد باشم . به امید دیدار پرنده کوچولو . آزادیت مبارک.

عروسک خیمه شب بازی حقیر ، می دانم که می ترسی !

2009-06-18T12:56:00.006+04:30

نمی دانم چگونه شروع کنم . تا قبل از کودتای سیاه روز جمعه رئیس جمهور می نامیدمت . با اینکه به تو رای نداده بودم ، ولی به هر حال با رای اقلیتی به قدرت رسیده بودی . تا دیروز قانونی بودی . ولی امروز دیگر از نظر من و میلیونها همچو من ، رئیس جمهور نیستی . طغیان سیاه وقاحتی هستی که شرافت را به مسلخ می برد . امروز عروسک بی ارزشی هستی که خنده کریهی بر چهره اش نقش بسته ، زیرا که کسی با نخش بازی می کند. امروز نماد خشونتی هستی که پاکترین فرزندان این سرزمین را به خون می نشاند . امروز نماینده نظامیانی هستی که آرای مردم را به زیر چکمه هایشان لگد کوب می کنند . امروز نشان دلالانی هستی که سود نامشروع شان را در بودن تو می بینند .امروز حقارت متراکم تمام کوتوله های سیاسی کشورم هستی . می دانم که به تو خبر می دهند . می دانم که تصاویر را می بینی . شده ای بهانه ای برای با هم بودن همه . از آن پیرمرد هشتاد ساله ای که به مدد شانه های دخترش در راهپیمایی ضد کودتا شرکت می کند تا آن زن چادری که دینش را در خطر می بیند . آن مرد سکولار که زندگیش را به رسمیت نمی شناسی ، آن دختری که از خشونتت به فغان آمده ، آن پسری که با لگد درون ون ارشاد پرتابش کردی ، آن پدری که کمرش به زیر بار تورم شکسته ، آن هنرمندی که سانسورش کردی ، آن دانشجویی که ستاره دارش کردی ، آن ورزشکاری که تحقیرش کردی همه با همند.می بینی ؟ صدایشان را می شنوی؟ همه آمده اند که بگویند این جرثومه حقارت رئیس جمهورشان نیست. ما دوباره با هم هستیم . من هایمان با هم است . نمی ترسیم . این خصیصه با هم بودن است . اما می دانم که تو می ترسی . می ترسی از زمانی که این نخ که تو را می گرداند پاره شود .

آقای رئیس جمهور ، در ده یکی خوب نیست ؟

2009-06-06T17:13:00.004+04:30

آقای رئیس جمهور ، باز آمدم ، با حکایتی دیگر . دیگر باید عادت داشته باشید به حکایتهای من . شده ام قصه گوی شما . می خواهم راحتتر به خواب بروید که می دانم آنچه را در جامعه می بینید نمی پسندید و خواب از چشمتان گریخته. می دانم که شبها می لرزید . که من هم می لرزیدم اگر چون شما بودم . شبها عادتم شده که مسافتی را قدم بزنم و ببینم آنچه را زیر چادر شب می گذرد . زمانی نارمک خانه شما بود . این شبها خیلی ها شبها در نارمک برای شما لالایی خداحافظی می خوانند . می شنوید ؟
ولی قصه امشبتان : روزی بود و روزگاری . سواری بود که از راهی می گذشت . نمی دانیم از کجا می آمد و به کجا میرفت . فقط می دانیم مسافر بود. در خارج از سواد دهی که بر مسیرش بود مردی را دید که در زیر سایه درختی نشسته بود . محلی سبز بود و آبی خوش داشت و هوایی خوشتر . اسب را به کناره راند و پیاده شد تا که هم خود بیاساید و هم حیوان آبی بنوشد و شاید گفتگویی با مردی که نمی شناخت ، تا از دلتنگی راه به در آید . سلام گفت و جواب شنید . از مرد دلیل نشستنش را در آن فاصله از ده پرسید . مرد جواب داد که منتظر تو بودم . مسافر با تعجب پرسید : منتظر من؟ برای چه ؟ پاسخ شنید که : چخماقی می خواهم که آتش در خانه ام برافروزم ! مسافر پرسید : مگر در دهی به این آبادی و جمعیت ، کسی نیست که از او چخماق بستانی که این تمنا از مسافری می جویی ؟ مرد پاسخ داد : که هم کسان هستند و هم چخماق . ولی من اینان را انسانهایی خوب نمی یابم که از آنها طلب چخماق کنم ! مسافر دهانه اسب را که سیراب شده بود گرفت و بر آن سوار شد . رو به مرد کرد و گفت . چخماق دارم و نمی دهم . این که تو در تمام ده یک خوب نمی یابی نشان از بدی باطن توست وگرنه در ده آیا یکی خوب نیست ؟ و اسبش را هی کرد و رفت .
جناب رئیس جمهور ، گیرم که یکی شما را خوش ندارد . گیرم که سنگ می اندازد . دیگری را چه می گویید؟ دیگری نیز بد ، دیگران را چه می گوئیید ؟ آقای رئیس جمهور ، آن پنجاه استاد اقتصاد هم با شما مشکل داشتند ؟ دانشجویان ستاره دار و بی ستاره نیز در لای چرختان چوب میگذارند ؟ معلمان آزارتان می دهند ؟ قومیتها بهتانتان می زنند؟ بخش خصوصی دسیسه می چیند ؟ بانکها دروغ می گویند؟ شورای امنیت که عامل استکبار است ، دیدبان حقوق بشر هم که مزد ستان دشمنان. چرا راه دور برویم ؟ وزرایی که خودتان برگزیدید و خودشان استعفا کردند ، بدخواهتان بودند ؟ آقای رئیس جمهور آیا این همه ها و همه ها و همه ها هیچ یک راست نمی گویند و شما راست می گویید؟ آقای رئیس جمهور آیا فکر نمی کنید ، اینکه در تمام ده یکی خوب نمی یابید خبر از باطن شما می دهد ؟

رضایی ، رقیبی جدی و چشمان بسته اصلاح طلبان !

2009-06-03T16:52:00.002+04:30

قبل از اینکه این نوشتار را آغاز کنم ، لازم است تا عنوان کنم که تحلیلی که در پی خواهم آورد ، فقط تحلیل من از شرایط است و ممکن است از دید خواننده این متن اشتباه باشد . من نیز اصراری بر پافشاری بر آن نمی بینم و خوشحال خواهم شد تا در یک بحث سازنده نقاط ضعف این تحلیل مورد بحث قرار بگیرد .
چند روزی است که بحثی داغ را در فضای وب پارسی و در لایه های پایین و عموما هواداران دو کاندیدای مطرح ریاست جمهوری وابسطه به طیف اصلاح طلبان ، یعنی آقایان کروبی و موسوی مشاهده می نمایم که بر رد یکی و اثبات دیگری دلالت دارد . چون در پستهای پیشن ، دلایل خود را برای رای به آقای کروبی بیان نمودم ، ابتدا لازم میدانم که این نکته را عنوان کنم که کروبی به نظر من قهرمانی نیست که از دل اسطوره ها برای نجات ایران از دست دشمنی اهریمنی به میدان آمده باشد . دلایل رای من به ایشان بیشتر بر مبنای عملگرایی است و از طرفی خوب یا بد ایشان تابلویی را بالا برده و شعارهایی را مطرح می کند که با پایگاه هویتی و شخصیت حقیقی من ارتباط بهتری را برقرار می نماید .
ولی با توجه به روند امور و جریانات انتخاباتی اخیر بر این باورم که در سطوح بالای مدیریت و مهندسی جریان انتخاباتی اصلاح طلبان ، هماهنگی وجود داشته و این دو کاندیدا یک هدف را نشانه رفته اند و هدف اولیه انتقال قدرت اجرایی از جریانی که احمدی نژاد آنرا رهبری می نماید به پایگاه طیف اصلاح طلبی است . اگر بپذیریم که هدف از هر کنش سیاسی معطوف به قدرت ، کسب قدرت است ، بنابراین چیدمان تمام رویدادها در کنار یکدیگر برایمان معنایی خاص می یابد .
همان طور که می دانیم این دو کاندیدا ، ستادی مشترک را برای صیانت از آرا تشکیل داده اند و در این زمینه کاملا هماهنگ عمل می کنند . از طرفی ، سطوح بالای مدیریت ستادها ، هیچ گاه کتمان نمی کنند که به نظر آنها سبد رای هر کاندیدا با کاندیدای دیگر متفاوت است و همپوشانی معنی داری ندارد . به عبارت دیگر میر حسین موسوی با گفتمانی که کمترین تنش را با نیروهای منتسب به اصول گرایی ایجاد می نماید ، در صدد جذب سبد رای آنها برآمد و در این راه تقریبا موفق نیز بود . همراهی بسیاری از نیروهای اصول گرا با وی ( البته با چراغ خاموش و بدون سر و صدا ) گواه این مطلب است . از طرفی وی با تکیه بر شعار دولت فرهنگی ، همراهی هنرمندان زیادی را نیز برانگیخته . تعلق داشتن وی به آزربایجان نیز و تاکید او بر این موضوع با سخنرانی وی به زبان ترکی ، و نوشتن مقاله به این زبان در روزنامه کلمه که وی صاحب امتیاز آن است ، نیز آرای این بخش جامعه را که اتفاقا بخش بزرگی از جامعه را نیز شامل می شود ، هدف گرفته است . حضور خاتمی در کنار وی و در پوسترهای او نیز وزنه سنگینی به سود اوست . زیرا کسانی را که همچنان الگوی اصلاح طلبی را در تصویر خاتمی جستجو می کنند ، به سود وی به پای صندوقها خواهد کشاند.
از طرفی کروبی نیز توانسته با بالا بردن تابلوی تغییر ، و استفاده از تیم تخصصی قوی خود ، آرای بخش بزرگی از تکنوکراتها و نیز جمعیت رای دهنده خاموش و محذوف را که تنها با گرفتن علایمی قوی برای تاکید بر خواسته هایشان به میدان می آیند ، جذب نماید . طرح شعارهای پیشرو ، همچون حقوق شهروندی ، حقوق بانوان ، وزارت زنان ، تغییر قانون اساسی و حذف سانسور دولتی و افزایش حقوق ارتباطی مردم در این زمینه بی تاثیر نبوده است. ترجمه طرح اقتصادی وی نیز به زبان عوام ، یعنی هر ایرانی 70000 تومان ، می تواند آرای طبقات فقیر و حاشیه نشین جامعه را نیز به سود وی جذب کند . کروبی برای منطقه زاگرس نیز هدف گذاری ویژه ای انجام داده و با تاکید بر خواسته های منطقه ای آنها ، می تواند حساب ویژه ای نیز برای این بخش از آرا باز کند. البته کروبی در این بخش رقیبی چون محسن رضایی دارد ، بر خلاف میر حسین موسوی که در آرای مبتنی بر اشتراک زبانی بی رقیب است .
با نگاه به موارد فوق ، آنچه در نگاه اول به نظر می رسد ، تلاش برای از اکثریت انداختن آرای رئیس جمهور فعلی در مرحله اول انتخابات است .
ولی آنچه می تواند تمام این محاسبات را به هم بریزد ، خلاصه کردن کاندیداها به 3 کاندیدای جدی و نادیده گرفتن محسن رضایی است . محسن رضایی در آخرین دقایق بازی و بدون اینکه مورد نقد جدی قرار بگیرد ، وارد بازی انتخابات شده . وی با حضوری ده ساله در مجمع تشخیص مصلحت نظام و پیگیری مستمر مباحث اقتصادی در این مجمع و با تجربه ناکامی های دوران احمدی نژاد وارد میدان شده است . رضایی در طول این مدت به عنوان یکی از سه راس مثلثی نام برده می شد که با لاریجانی و قالیباف تکمیل می شد. حمایت نکردن لاریجانی از احمدی نژاد و مخالفت صریح وی با اعلام حمایت نمایندگان از وی و نیز پیشنهاد برخی از بزرگان اصول گرا به احمدی نژاد برای استعفا ، این گمان را تقویت می کند که در سایه بی توجهی اصلاح طلبان و حرکت با چراغ خاموش رضایی ، اتفاق چهار سال پیش تکرار شده و حمایتهای اصولگرایان به جای تاکید بر احمدی نژاد به یکباره در شب انتخابات به سمت رضایی برگردد . اتفاقی که رضایی را در شب انتخابات دوره قبل وادار به استعفا کرد و قالی باف را در بهت فرو برد . آیا اینبار اصولگرایان بر سر رضایی به توافق رسیده اند؟ سوالی است که باید منتظر بود و پاسخش را دید !

دوست اصلاح طلب من ، من توانایی نشستن دارم !

2009-05-31T17:58:00.004+04:30

دوست اصلاح طلب من سلام . امروز می خواهم با تو سخن بگویم . با تو که هنوز می پرسی چرا ؟ با تو که می گویی همین بود آنچه می خواستی؟ با تو که می گویی چهار سال تحمل کردی به خاطر من . به خاطر من ! به خاطر اینکه رای ندادم . به خاطر آنکه تصمیم گرفتم رای ندهم . آری ، با تو سخن می گویم . با تو که ایران را برای ایرانی می خواستی و چهار سال به تصمیم من بی احترامی کردی . به من ایرانی !
اینک که تصمیم به رای دادن گرفته ام ، می خواهم بگویم که هدف من چه نبود . می خواهم بگویم که چه بود آنچه می خواستم . دوست اصلاح طلب من . می خواهم بگویم که نمی خواستم . من تهدید نمی خواستم . زبونی نمی خواستم . بی مدیریتی نمی خواستم . انکار هولوکاست نمی خواستم . جنگ نمی خواستم . زندان نمی خواستم . خفقان نمی خواستم . توقیف فیلم نمی خواستم . بستن روزنامه نمی خواستم . من برای دانشجویی که در تمام آسمان ، یک ستاره ندارد ، ستاره نمی خواستم . من تورم نمی خواستم . بیکاری نمی خواستم . ورشکستگی نمی خواستم . انگشت نگاری نمی خواستم . نمی خواستم که گذرنامه ام نشان شرمندگی ام باشد . من این آدمهای کوچک را که معیارهای سنجششان بر مدار صفر میل می کند نمی خواستم . ولی دیدی که چه شد؟ دیدی که خشک و تر سوختیم ؟ دیدی ؟
آری اینهمه تقصیر من نبود . زیرا که من نمی خواستم . این تصمیم هر دوی ما بود . تو مرا نادیده گرفتی . گمان کردی که بر من منت داری . گمان کردی که رای من خراجی است که باید به تو پرداخت کنم . قدر رای پیشین مرا ندانستی . مرا نامحرم دانستی . از من دفاع نکردی . دو پهلو حرف زدی . اجازه دادی که رایم را ، شخصیتم را به تاراج برند . آنگاه که می بایست سخن بگویی ، دم فرو بستی . مگر من چه می خواستم ؟ جز سخن گفتن ؟ جز فکر کردن ؟ جز خود بودن ؟ و تو مرا ندیدی ! اجازه دادی من را ببرند . گمان نمی کردی به سراغ تو هم بیایند . دیدی که آمدند . گمان نمی کردی که در بازی راهت ندهند . دیدی که ندادند .
باور کن که آخرین راه چاره بود که از خواب بیدارت کنم . که بدانی من اگر بنشینم ، تو نیز راه به جایی نخواهی برد . باور کنی که هر دو به هم محتاجیم . باور کنی که من و تو ما هستیم . باور کنی که به تنهایی ، فقط تنهایی . باور کنی که من هنوز هم می توانم بنشینم ، آنگاه هر دو تنهاییم . هر دو می سوزیم !
اما امروز روز دیگری است . می خواهم دوباره به تو رای دهم . می خواهم که دوباره ما شویم . قدر ما بودن را بدان !

چرا به دو گانه کروبی و کرباسچی ، رای خواهم داد ؟

2009-05-30T14:12:00.004+04:30

در گفتارهای پیشین این قلم ، مواردی را که بر تصمیم گیری من برای شرکت یا عدم شرکت در انتخابات وجود داشت به تفصیل برشمردم که آنها را به طور خلاصه در زیر خواهم آورد و سپس به این پرسش پاسخ خواهم گفت که چرا به دو گانه کروبی و کرباسچی رای خواهم داد .
به باور من شرکت و یا عدم شرکت در انتخابات یک حق و نه یک وظیفه است . از طرفی به رای به عنوان یک ابزار سیاسی برای پیشبرد اهدافی که به آنها باورمندم می نگرم ، لذا در هر برهه ای از زمان با توجه به شرایط حاکم بر اتمسفر سیاسی ، اجتماعی و فرهنگی ، و تاثیری که رای من می تواند بر روند انجام امور در جهت نزدیکی سیاستهای اجرایی طبقه حاکم به آرزوها و اهدافی که به آنها به عنوان نقاط سنجش سیاسی می نگرم ، داشته باشد ، تصمیم میگیرم که از این ابزار استفاده کنم یا نه . با توجه به سنگینی وزن گفتمان بایکوت انتخابات در دوره پیشین ریاست جمهوری و پیامهای رسایی که به نخبگان بازیگر در عرصه سیاسی منتقل نمود ، باعث گردید خواسته های این گروه از رای دهندگان به صورت جدی تری در دستور کار گروهی از بازیگران سیاسی قرار بگیرد . بنابراین صاحب این قلم می پندارد که امروز زمان بهره گیری از نتایج عمل بایکوت انتخابات در دور پیشین است . با توجه به مطالب فوق ، سوالهایی را مشخصا در مورد ، انتخابات برای خود مطرح نمودم که فهرست وار در پی خواهد آمد:
1- کاندیدا ها چه برنامه ای برای حراست از رای من در انتخابات خواهند داشت ؟
2- آیا کاندیداهای ریاست جمهوری برنامه ی مدون اجرایی و نزدیک به خواسته های دموکراتیک دارند ؟
3- آیا برنامه های اعلام شده عملی است و یا تنها برای جذب مخاطب است؟
4- کاندیدا های ریاست جمهوری چه افرادی را برای همکاری بر می گزینند ؟
5- ضمانت اجرایی برنامه ها چیست ؟
در پی طرح این پنج پرسش اساسی ، به مقایسه کاندیداهای موجود پرداختم . در اولین قدم ، تشکیل ستاد صیانت از آرا ، اقدامی عملی بود که دو کاندیدای اصلاح طلبان به صورت مشترک اقدام به تشکیل آن نمودند و اقدام به عضو گیری از نیروهای مردمی پرداختند ، که موجی از واکنشها را به وجود آورد و باعث موضع گیری منفی ستاد انتخابات کشور و شورای نگهبان به عنوان دو بازوی اجرایی و نظارتی انتخابات شد ، در صورتی که تشکیل این ستاد هیچ گونه منع قانونی نداشت . تاثیر این اقدام تا آنجا پیش رفت که حتی قوه قضاییه را نیز واداشت تا ستادی نظارتی برای انتخابات تشکیل دهد و به اطمینان دهی ضمنی به کاندیداهای ریاست جمهوری بپردازد. از طرفی در انتخابات گذشته کروبی نشان داد که شجاعت باز گویی پشت پرده های سیاسی را دارد و در مقابل دست بردن در آرا دست به اقدام عملی خواهد زد ، که استعفای ایشان از تمام مناصب حکومتی و مشاوره ای و اقدام به تشکیل حذبی تاثیر گذار بر مناسبات سیاسی از آن جمله است.
در این دوره از انتخابات ، کاندیدا های اصلاح طلب ، بر خلاف دوره های پیشین ریاست جمهوری که بدون برنامه ، پا به عرصه انتخابات می گذاشتند و برنامه ریزی را به بعد از انتخابات و روشن شدن نتایج محول می کردند ، با برنامه های اجرایی مدون و قابل نقد و مقایسه به میدان آمدند . با مطالعه این برنامه ها ، به این نتیجه رسیدم که برنامه ها علاوه بر اینکه شکل تحقق پذیر به خود گرفته ، به خواسته های جاری در متن جامعه نیز نزدیکتر شده است. هر دو برنامه با روشهای عملی برای غلبه بر بن بستهای اقتصادی ، نگاهی نیز به حقوق شهروندی و تقویت طبقه متوسط به عنوان حاملان فرهنگ و دموکراسی دارد. با این تفاوت عمده که برنامه اقتصادی آقای کروبی با دست گذاشتن بر خروج برخی از درامدهای نفت از سبد دولت ، از لحاظ عملی رابطه پول و ثروت را بین دولت و جامعه باز تعریف می کند و باعث قدرتمند تر شدن جامعه در مقابل دولت می گردد . این قسمت از برنامه اقتصادی آقای کروبی علاوه بر کارکرد اقتصادی کارکردی سیاسی و اجتماعی نیز داراست و باعث میگردد که دولت به جای وابستگی به بخشی از پول نفت ، وابسته به مالیاتی که از مردم می گیرد گردد و این وابستگی خود باعث پاسخگو تر شدن دولت به رای دهندگان می گردد.
تا اینجا به سه سوال اول خود پاسخ گفتم و حال به پاسخ گویی به دو سوال باقی مانده می پردازم . در جامعه ایران که هنوز به شدت اسیر فردگرایی است هر دو کاندیدای اصلاح طلب بر استفاده از تمام ظرفیتهای خرد جمعی اصرار دارند ولی آنچه کروبی را متمایز می سازد اینست که علاوه بر اعتقاد به کار جمعی ، از استفاده از نبوغ فردی نیز غافل نبوده و تیمی قوی از نظر سوابق اجرایی و تئوریک را رهبری می کند . از طرفی انتخاب کرباسچی به عنوان معاون اول ، علاوه بر اینکه یک ابتکار جالب در عالم سیاست جاری تلقی میگردد نشان از شجاعت اجرایی وی در بازگرداندن قشری از مدیران تکنوکرات به صحنه اجرایی کشور و در سطحی بالاتر از گذشته است ، که کرباسچی نماد آنهاست و پس از ماجرای دادگاه وی به محاق رفته بودند و کمتر اجازه ظهور می یافتند. حذف این مدیران ضربه ای جبران ناپذیر را به سیستم مدیریتی کشور وارد ساخت ، که همچنان دامن مدیران دولتی را گرفته و با از بین بردن شجاعت اجرایی ، آنها را به مدیرانی به شدت محافظه کار و با عملکردی ضعیف تبدیل نموده است.
کروبی و کرباسچی زوج شجاعی را از منظر سیاسی و اجرایی ، تشکیل می دهند که ضمانت اجرایی برنامه های آنهاست . از طرفی کروبی نشان داده که به خوبی از تیم همراهش دفاع می کند و این مشخصه ای مثبت برای یک مدیر موفق است. از طرفی جاذبه های دموکراتیک کروبی را بیشتر می بینم . همچون بیانیه های حقوق اقلیتها و شهروندی و نیز استفاده از حداقل یک خانم در کابینه و دفاع از حقوق سیاسی و مدنی به صورت صریح و نه در پرده ابهام و جمله های پیچیده و کنایه وار و همچنین گفتمان پیشنهاد اصلاح قانون اساسی . از طرفی کروبی نشان داده از قدرت لابی بسیاری برخوردار است که باعث انتقال و پی گیری پیامها و خواسته های گروههای مرجع جامعه ، به طبقات بالای حاکمیت خواهد شد.
لذا با احترام به دوستانی که به میر حسین رای می دهند و با احترام به دوستانی که انتخابات را بایکوت نموده اند ، و با تاکید بر اینکه امروز روز نتیجه گیری از بایکوت گذشته است ، به این نتیجه رسیدم که به زوج کروبی و کرباسچی رای دهم و اعتقاد دارم که به زیر کشیدن احمدی نژاد پس از یک دوره ریاست جمهوری ورای اینکه چه کسی رئیس جمهور می گردد ، خود یک دستاورد بزرگ سیاسی برای جنبش مدنی ایران است.

آقای رئیس جمهور شما یک مدیر اجرایی هستید نه یک مدیر پروژه !

2009-05-29T22:51:00.002+04:30

جناب آقای رئیس جمهور ، برنامه مستند شما را دیدم . از کنار فروش اشک کودکان برای چند رای بیشتر می گذرم . بی مقدمه به سراغ اصل مطلب می روم . آقای رئیس جمهور در برنامه خود اشاره کردید به اینکه مهندس هستید . جناب رئیس جمهور من هم مهندس هستم و مایلم فقط یک نکته را گوشزد کنم . در پروژه های صنعتی ، یک مهندس اجرایی همیشه به دنبال کسب منابع مالی برای اجرای بخش اجرایی وابسته به خود است . برای یک مهندس اجرایی آنچه مهم است اجراست نه هزینه . ولی یک مدیر پروژه تناسبی بین اجرا و هزینه به وجود می آورد تا بتواند کل پروژه را با هزینه پیش بینی شده و اقتصادی به اتمام برساند . یک مهندس اجرایی می تواند برای ساخت یک ساختمان که برای محل نگهداری ابزار به کار می رود و استفاده ای محدود دارد چند صد میلیون تومان خرج کند و یا با بیست میلیون تومان این انبار را تکمیل کند . جناب رئیس جمهور منابعی را که در اختیار داشتید بنگرید و با عمل خود مقایسه کنید . شما برای ساخت یک انبار صدها میلیون خرج کردید . آقای رئیس جمهور شما در بهترین حالت یک مدیر اجرایی هستید نه یک مدیر پروژه.

پول یا ثروت ، کدامیک جامعه را توانمند می سازد ؟

2009-05-28T17:37:00.005+04:30

پول یا ثروت ؟ فرق این دو چیست ؟ کدامیک فرد و جامعه را در برابر دولت ، توانمند می سازد ؟ برای پاسخ صحیح به این پرسش ، ابتدا لازم است فرق این دو را بدانیم .

در یک تعریف ساده ، پول ابزاری است برای مبادله کالا یا خدمات . به عبارت دیگر ، پول به تنهایی و بدون وجود هیچ کالا یا خدمتی ، فاقد ارزش ذاتی است . فرق نمی کند ، که سکه باشد یا کاغذی ویا الکترونیک . مهم اینست که به خودی خود بی ارزش است. هیچ کس پول را فقط برای پول نمی خواهد ، بلکه پول در فرایند تحصیل یک نیاز فردی و یا اجتماعی است که واجد ارزش می گردد.
ثروت ، توانایی است . داشتن است . ثروت کالا یا خدماتی است که ثروتمند ، توانایی ارائه آن را دارد . با این تعریف ثروت دارای ارزش ذاتی است و به عبارتی ، ثروت قابلیت پاسخ به یک نیاز فردی و اجتماعی است . ثروت می تواند نیروی انسانی باشد و یا ابزار و زمین و فکر و هنر و هر آنچه که نیازی را مرتفع می سازد.
با در نظر داشتن تعاریف فوق ، رابطه پول و ثروت شکل می گیرد . پول وسیله ای برای مبادله ثروت می گردد . در نبود ثروت پول بی ارزش می گردد و برعکس ثروت ، برای پول ارزش می آفریند . ثروت پول را خلق می کند و ثروتمند به دلیل توانایی اش قدرت می یابد . لازمه قدرت تصمیم گیری است . که قدرت بدون تصمیم ، به هیچ کار نمی آید . و انتخاب ، سرانجام تصمیم است .
هدف از این مقدمه ، بازگو کردن این حقیقت است که آنچه فرد و جامعه را در برابر دولت توانمند می سازد نه دارا بودن پول که داشتن ثروت است. به بیان دیگر ، هر برنامه و روشی که باعث تجمیع ثروت در دست دولت و انتقال پول از دولت به مردم باشد ، نه تنها باعث ایجاد رفاه و توانمندی نمی گردد ، که باعث می شود قدرت و توانمندی در دست دولت متمرکز گشته و هر نوع تغییری را در ساخت قدرت حاکم سخت و بی حاصل باشد . لذا در انتخاب هر روش و برنامه ای برای اداره کشور ، باید توجه داشت که حداکثر ثروت به جامعه منتقل گشته و جریان پول از جامعه به سمت دولت باشد . یعنی مدیریت و مالکیت منابع ثروت هم چون معادن ، ذخایر و همچنین منابع تولید کالا و خدمات از دست دولت خارج گشته و به مردم منتقل شود.

جناب آقای رئیس جمهور ، احساس من بالاتر از دلیل شماست !

2009-05-27T17:04:00.003+04:30

جناب آقای رئیس جمهور سلام . باز روی سخنم با شماست . نمی دانم ، شاید شما هم از داستان خوشتان بیاید. چون من که عاشق داستانم. شاید این تنها اشتراکمان باشد . شاید ! جناب رئیس جمهور آمدم با داستانی دیگر . شاید وقتی برای من نداشته باشید . شاید که نشنوید . شاید نخواهید بشنوید. ملالی نیست . من داستان برای دل خود می گویم .
جناب رئیس جمهور ، برنامه ی تلویزیونی شما را دیدم . شاید بگویید که از دنیا عقبی . نه ! اشتباه نکنید ! داشتم فکر می کردم. با خود گفتم شاید که راست بگویید و من با نادانی چشم بر این همه پیشرفت که شما گفتید بسته ام . داشتم فکر می کردم ، این همه آمار ...
بگذریم . می خواهم داستانی بگویم . راستی ملا صدرا را می شناسید؟ می گویند روزی ملا صدرا کنار حوض آب مدرسه ای نشسته بود و شاگردانش را درس می آموخت . به حوض آب لبریز از آب نگاهی کرد و گفت : چه کسی می تواند ثابت کند که این حوض خالی است ؟ جمعی از دانش آموزان خبره در فن کلام ، به جدل مشقول شدند و چندان دلیل آوردند بر بی آبی حوض که ساعتی از وقت درس بگذشت .
ملاصدرا دوباره پرسش آغازکرد که : چه کسی می تواند ثابت کند که این حوض آب دارد ؟ دانشجویان شگفت از سوال به اعتراض برخاستند ، که پس از آن صغری ، کبری چیدن و آن همه دلیل بر بی آبی حوض ، چگونه ثابت کنیم که حوض آب دارد ؟
ملا صدرا دست در حوض برد و مشتی آب بر دانش جویان پاشید . دانشجویان برای پرهیز از خیس شدن هر یک خود را به کناری کشیدند . آنگاه استاد لبخندی زد و گفت : احساس بالاتر از دلیل است . و این پایه ضرب المثلی ماندگار در ادبیات این کهن سرزمین شد .
جناب رئیس جمهور ، شاید بپرسید که این داستان چه ربطی به شما دارد؟ آخر شما از رشد صنعتی گفتید ، از رشد فولاد و سیمان و آلومینیوم ، از پتروشیمی و نفت ، از اختراع و اکتشاف ، از کارآفرینی و کم شدن آمار بی کاران ! از ثبات اقتصادی و رشد و رشد و رشد !
آقای رئیس جمهور ، نمی دانم با اتکا به کدام منبع آماری سخن گفتید ، که نظام آمار و مدیریت سازمان مدیریت و برنامه و بودجه را به هم پیچیده اید ! از آمارهای بین المللی نیز میگذرم که خلاف آمارهای شماست ، زیرا که می دانم که آنان را به سرسپردگی به نظامهای قدرت بین الملل محکوم می کنید . به صحبتهای اقتصاد دانان نیز که وقعی نمی نهید !
ولی آقای رئیس جمهور ، با احساس من و دیگران چه می کنید؟ آقای رئیس جمهور ، من این بهشتی را که توصیف کرده اید نمی یابم . آن را احساس نمی کنم . احساس من خلاف گفتارهای شماست . احساس من ، بیکاری و اقتصاد ورشکسته و تورم و تباهی است . احساس من عدم امنیت و خفقان است . آری آقای رئیس جمهور ، احساس من ، بالاتر از دلایل شماست !

آقای رئیس جمهور ، آن خانم کهنسال به شما رای می دهد!

2009-05-23T16:13:00.007+04:30

جناب آقای رئیس جمهور سلام . خسته نباشید . واقعا خسته نباشید .آخر شنیده ام که روزی بیست ساعت کار می کنید و با احتساب زمانی که برای رفت و آمد و صرف غذا و نظافت نیاز دارید احتمالا در شبانه روز حداکثر یک ساعت می خوابید ! جناب رئیس جمهور چند لحظه از وقت ارزشمندتان را می خواهم . می خواهم برایتان داستانی بگویم . داستان یک خانم مسن.
در همسایگی منزل والدین من ، خانم مسن و تنهایی زندگی می کند که چند سالی است همسرش را از دست داده است و حقوق بازنشستگی وی را دریافت می کند. زن پاکیزه و خوبی است . پدرم را همچون پسرش دوست دارد. فقط یک عیب دارد . زبانش چون نیش عقرب است ! و وای به روزی که عصبانی شود . برای اثبات حرفش زمین و زمان را به هم می دوزد. جناب رئیس جمهور ، این خانم شما را نیز دوست دارد . می گوید که حقوقش بازنشستگی شوهرش را افزایش داده اید . می گوید که یک پیرزن تنها با این حقوق به راحتی زندگی می کند . می گوید که شما آدم خوبی هستید . جناب رئیس جمهور شما آخرین یادگار شوهرش هستید. همان که به شما رای داده بود . و او با اعتماد به رای شوهرش هنوز شما را دوست دارد. همین که شوهرش به شما رای داده و حقوق بازنشستگی اش افزایش یافته برایش کفایت می کند که شما را رئیس جمهور خوبی بداند. روزی عروس این خانم در حضور او لب به انتقاد از شما و روش زمام داریتان گشود . می گفت که حقوق پدرش کفاف دخل و خرج خانواده سه نفره شان را نمی دهد. می گفت که اوضاع بازار کساد است و شوهرش درآمد مناسبی ندارد . می گفت که کمرشان در زیر بار قسط وام شکسته و همه را از چشم شما می دید. او در برابر دفاع خانم قصه ما از شما بر نظرش پای فشرد . نتیجه بحث آن دو ، گونه سیلی خورده و چشم اشکبار عروس بود . جناب رئیس جمهور آن عروس دیگر مادر شوهرش را نمی بیند . همسایگان هم می دانند برای راحتی حال خود و آن خانم نباید جلوی روی او از شما بد بگویند . زمزمه های نارضایتی از شما با دیدن او به سرعت خاموش می شود و در مقابل تمجید وی از شما فقط سر تکان می دهند. همه می دانند که زمان برای آن خانم متوقف شده . همه می دانند که برای آن خانم بیکاری معنایی ندارد . همه می دانند که آن خانم ، شرایط بین المللی را درک نمی کند. همه می دانند که آن خانم درد دموکراسی ندارد . همه میدانند که او فرزند دانشجو ندارد. همه می دانند که گشت ارشاد به او کاری ندارد و همه میدانند که حقوق بازنشستگی او زیاد شده . در بین آن مردم تا جایی که من می شناسم شان دیگر کسی به شما رای نمیدهد . آنها از عملکرد شما ناراضی اند ، بجز آن خانم کهنسال که شوهرش فوت کرده است.

***************************
توضیح : عکس تزئینی است.

من هنوز یک رای دهنده خاکستری هستم !

2009-05-16T16:10:00.007+04:30

دوستی که از یاران دوران آزردگی است و در صمیمیتش مستدام ، سوالی سخت پرسیده است که مدتهاست ذهن مرا به خود مشغول داشته : در انتخابات چه می کنی ؟ سوالی که پاسخش مستلزم چند پیش فرض و آگاهی است . قبل از پاسخ این دوست ابتدا باید جواب چند پرسش موجود در سطح جامعه را واکاوی نمایم و سپس به دو پرسش اساسی تر پاسخ گویم تا بتوانم پاسخی در خور فرهیختگی این دوست بگویم . اولین پرسش این است که هدف از شرکت در انتخابات چیست؟ آیا راهکار انتخابات راهی برای تغییرات بنیادین در سیستم حاکم بر امور جاری کشور است و یا تغییرات اجرایی در رسیدن به اهداف سیستم حاکم ؟

من فکر می کنم با توجه به شرایط موجود و قوانین مکتوب و ضمنی حاکم بر انتخابات واضح است که انتخابات یک مکانیزم اجرایی برای تعیین روش های اجرای اهداف است و نه تغییر در اهداف کلی حاکم بر سیستم. سوال دوم این است که آیا اهداف حاکم بر سیستم ، مورد تائید من است ؟ در پاسخ این پرسش نیز باید گفت که چون طیف این اهداف ، گستره زیادی از عوامل سیاسی ، اجتماعی ، فرهنگی و اقتصادی را شامل می گردد ، نه لزوما کاملا منطبق بر اهداف فردی است و نه آنچنان است که هیچ هم پوشانی نداشته باشد . از طرفی باید توجه داشت که هیچ انسانی توانایی بازی در محیط خلا را ندارد و مجبور به انتخاب محیط بازی و یا انتخاب شدن توسط محیط است. و با توجه به اتمسفر کلی حاکم بر ایران ، انتظار تغییر سریع قوانین حاکم بر بازی را نمی توان داشت . سوال سوم این است که آیا رای دادن در انتخابات به معنی تائید تمام اهداف ، آرمانها ، روشها و افراد حاکم بر کشور است ؟ واقعیت این است که این یک نوع سفسطه رایج است و نه استدلالی درست . طرفه این که سیستم حاکم و نیز طرفداران افراطی تحریم انتخابات ( و نه آنانی که به دلیل شرافت اخلاقی مایل به رای دادن نیستند ) هر دو یکسان بر آن پای می فشارند . با مثالی ساده می توان بی پایه بودن این سفسطه را نشان داد . فرض کنید که من اعتقاد داشته باشم که قوانین حقوق مدنی حاکم بر دادگاههای ایران با روح حقوق بشر مخالف است . آیا این موضوع به این معنی است که من برای دعاوی مالی در امور جاری خود نباید به این سیستم قضایی رجوع کنم؟ و یا رجوع من به این سیستم یعنی تائید تمام قوانین مدنی آن ؟ واضح است که پاسخ به این دو گزاره منفی است . با تسری این استدلال ساده به کل سیستم نیز من به نتیجه مشابهی می رسم. به این معنی که انتخاب اجرایی من در این سیستم نیز نمی تواند در جاییگاه تائید کل سیستم قرار بگیرد ، که خود مکانیزمهایی چون نظر سنجی و رفراندوم را داراست ، بلکه روشی برای انتخاب راهکارهایی است که کمترین تضاد منافع را با منافع شخصی ، اجتماعی ، فرهنگی ، اقتصادی و سیاسی من داراست .

از سویی دیگر ، من به هیچ روی موافق تغییر سریع ، پیش بینی نشده و غیر قابل کنترل یک سیستم نیستم . سیستمی که هیچ آلترناتیو قوی ، منسجم و روشنی نیز ندارد. و در خلاء آن شرایط کلی با پارامترهای ابهام آمیز زیادی مواجه است . به نظر می رسد که تغییرات آرام و قدمهای کوچک ولی مستمر و رو به جلو ، روشی زمانبر ولی کم خطر تر برای رسیدن به حقوق اساسی است ، که الزاما از دریچه نفوذ به رده های قدرت نمی گذرد ، ولی رسیدن به رده هایی از قدرت ، حرکت را سهل تر می نماید. بنابراین می توانم با آزادی عمل ، بین انتخاب سیاسی و یا فعالیت مدنی ، بنا به شرایط ، یکی را برگزینم .

ولی آنچه که مرا نسبت به شرکت در انتخابات مردد می کند سوالات اساسی تری است . فرض کنید که من با علم به تمام ایرادات ، کمبودها و شرایط حاکم به این نتیجه رسیدم که می خواهم در انتخابات شرکت کنم . سوال اول این است که آیا سیستم اخذ رای تغییری در انتخاب نهایی من به وجود نخواهد آورد؟ پاسخ به این سوال مشکل و مبهم است . البته شاید مکانیزم های تعبیه شده توسط کاندیدا های موجود ، همچون کمیته صیانت از آرا ، بتواند حداقلی از اطمینان را ایجاد نماید که در صورت انحراف در مکانیزم اخذ رای جلوی آن گرفته خواهد شد و یا اطلاع رسانی کامل و به موقع در این زمینه انجام خواهد گرفت . ولی این کمیته باید شفافیت بیش تری نسبت به کارکردها و روشهای خود انجام دهد و روشهای اجرایی خود را شرح دهد. آیا این کمیته حاضر است در صورت تخلف پایداری نشان دهد و اعتراضات را سازماندهی کرده و به کرسی بنشلند و یا در آخر کار پس از کمی غرغر کردن بی حاصل ، شکایت به خدا خواهد برد؟ سوال اساسی دوم این است که فرض کنیم کاندیدای مورد نظر من به دفتر ریاست جمهوری راه پیدا کرد. ضمانت پیگیری اجرایی شدن وعده های داده شده در انتخابات ریاست جمهوری چیست ؟ آیا کمیته ای به نام صیانت از وعده های انتخاباتی نیز وجود دارد؟ پاسخ به این دو سوال اساسی می تواند نقشی تعیین کننده در تصمیم گیری نهایی افرادی چون من ، برای شرکت در انتخابات و رای به نامزدهای موجود را داشته باشد .به عبارت دیگر من هنوز یک رای دهنده خاکستری هستم !

تقلب انتخاباتی

2009-05-08T15:36:00.005+04:30

بارها با ترکیب واژگان تقلب انتخاباتی مواجه شده ایم . ولی به راستی تقلب انتخاباتی چیست که گروهی از جورش به فغانند و گروهی منکر وجودش ؟ برای پاسخ به این سوال ابتدا باید معانی دقیق این واژگان را بدانیم .

در لغت نامه دهخدا برای معانی تقلب چنین آمده : دست انداختن در امور به خواست خود. تصرف در کارها به خواهش خود. با این تعریف تقلب فرایندی دیگر انگیخته است . یعنی احتیاج به عاملی دارد که جریان یک کار بخصوص را به نفع علایق خویش مصادره کند. از طرفی برای لغت انتخاب این معانی آورده شده : برگزیدن . برگزیدن چیزی . برگزیدن کسی برای کاری . و انتخابات به معنای جریان عمومی برگزیدن نمایندگان مجلس و ریاست جمهوری و انجمن شهر و دیگر انجمنها است .

با این تعاریف ، تقلب انتخاباتی به معنای دست بردن و تحریف نتایج فرایندی است که باعث برگزیدن فرد یا روشی سیاسی ، اجتماعی و فرهنگی ، با نظر مردم می گردد ، به نفع سلیقه ای خاص. با این نگرش ، یک فرایند عادلانه و سالم انتخاباتی باید دارای گزاره هایی باشد ، از جمله : به افرادی كه حائز شرايط رأی دادن مي‌باشند بايد اجازه داده شود كه رأی بدهند، رأي‌ها بايد عادلانه شمرده شوند، رأی های فاقد شرايط لازم نبايد شمرده شوند، هيچ اعمال فشاری در رأی دادن نبايد وجود داشته باشد، و به رأی دهندگان نبايد به خاطر رأی دادن پاداش يا رشوه داده شود . به عبارت دیگر ، يك انتخابات سالم به رأی دهنده اجازه‌ انتخاب مي‌دهد نه اجازه‌ رأی دادن. اين چيزی است كه معمولاً به آن فكر نمي‌كنيم اما شما بايد قادر باشيد كه در اين فرآيند آزادانه تصميم بگيريد .

با این تعاریف ممکن است یک انتخابات دارای فرمی به ظاهر سالم ولی محتوایی ناسالم باشد . بنابراین تقلب تنها در ریختن آرا به صندوق های رای و شمارش نهایی نمود پیدا نمی کند ، بلکه هر عملی که تغییر محتوایی بر خلاف جهت انتخاب مردم ( و نه الزاما آرا ) در نتایج انتخابات ، ایجاد نماید مصداق بارز تقلب است .

حال باید ببینیم در یک انتخابات از چه روش هایی می توان دست به تقلب زد. اولین عملی که بر اساس تعاریف فوق به ذهن می رسد ، محدود کردن دایره انتخاب افراد است . این محدودیت ، عملا اجازه رای دادن به شیوه ها و تفکرات خاصی را ، بر اساس سلایق مجری محدود می کند. البته باید توجه داشت که تطبیق شرایط داوطلبین نمایندگی بر اساس قوانین شفاف ، کاملا مشخص و عادلانه ، یک امر طبیعی است ولی اعمال سلایق فردی و گروهی ، سیاسی ، فرهنگی و عقیدتی در محروم کردن یک کاندیدا از حق انتخاب شدن ، مصداق صریح محروم نمودن مردم از حق انتخاب و رای دادن به سلیقه ای خاص است . همچنین محروم کردن گروه هایی خاص از حق رای دادن نیز می تواند در این بند مورد بررسی قرار بگیرد. مثلا تغییر مستمر سن رای دهندگان بنا به شرایط ، می تواند مصداق محروم کردن و یا اجازه دادن به یک گروه سنی از رای دهندگان ، برای داشتن حق رای باشد . لذا برای داشتن یک انتخابات عادلانه ، شرایط قانونی رای دهندگان نیز باید به صورت صریح عنوان ، و در دراز مدت تثبیت گردد.

از دیگر موارد تقلب ، می توان به مهندسی آرا اشاره کرد . یعنی با استفاده از ابزارها و امکانات خصوصی و عمومی ،اقدام به مدیریت نحوه ریختن آرا به صندوق های انتخاباتی نمود. برای این امر ، می توان از ابزارهایی همچون خرید و فروش آرا ، دادن هدایا و پاداش های انتخاباتی ، استفاده از امکانات عمومی برای تبلیغ کاندیایی خاص و جابجایی و اجبار انسانی برای ریختن آرا به نفع کاندیدای خاص و ... ، استفاده کرد.

هر گونه اعمال فشار سیاسی ، اجتماعی ، فرهنگی و مذهبی ، برای اجبار مردم به رای دادن و یا رای ندادن نیز ، مصداق نقض آزادی انتخاب و تغییر در نتایج انتخابات است . البته قابل ذکر است که استفاده از مولفه های مذهبی ، فرهنگی ، سیاسی و اجتماعی برای تبلیغ کاندیداهای انتخابات امری مذموم نیست . آنچه گفته شد به این معنی است که استفاده از فشارهای مختلف برای اجبار به شرکت کردن و یا شرکت نکردن در یک انتخابات است که از مصادیق تاثیر گذاری بر روند انتخابات عادلانه و برایند نظر جمعی است.

بدیهی است که اجرای صحیح فرایند رای گیری و شمارش آرا نیز از عوامل تاثیر گذار بر انتخاباتی عادلانه است. لذا رای گیری در زمان نامناسب ، تغییر مداوم زمان رای گیری ، آرای هدایت شده بر سر صندوق های اخذ رای ، دخالت مجریان در فرایند تصمیم گیری رای دهندگان ، شمارش نا صحیح آرا و هم چنین ابطال آرای صحیح بر اساس سلایق شخصی و یا گروهی مجریان و ناظران ، می تواند منجر به تغییر نتایج رای گیری گردد.

در پایان ذکر این نکته ضروری است که هیچ انتخابات بدون تقلبی را نمی توان به صورت عملی اجرا نمود ولی می توان با اندیشیدن تدابیری سطح تقلب را در یک فرایند رای گیری چنان تقلیل داد که تاثیری کلی بر نتایج حاصل از رای گیری نداشته باشد.

یکی بود ، یکی نبود !

2009-04-29T16:05:00.005+04:30

یکی بود یکی نبود . این داستان زندگی ماست . همیشه همین بوده . یکی بود یکی نبود . در اذهان شرقی مان نمی گنجد با هم بودن . با هم ساختن . برای بودن یکی ، باید دیگری نباشد. هیچ قصه گویی نیست که داستانش این گونه آغاز شود ، که یکی بود ، دیگری هم بود . همه با هم بودند . و ما اسیر این قصه کهن ، برای بودن یکی ، یکی را نیست می کنیم . از دارایی ، از آبرو ، از هستی . انگار که بودنمان وابسته نبودن دیگریست . هیچ کس نمیداند ، جز ما . هیچ کس نمی فهمد جز ما . و آن کس که نمی داند و نمی فهمد ، ارزشی ندارد ، حتی برای زیستن . و این هنری است که آن را خوب آموخته ایم . هنر نبودن دیگری !

تک تک مان سرباز اهوراییم . فرزندان پاکی و نور ، دانش و فرهنگ . ولی افسوس که آن دیگری نمی فهمد . نمی خواهد بفهمد . تقصیری هم بر گردنش نیست . اگر می فهمید که می شد خود ما . یحتمل عامل اهریمنی است . نباشد بهتر است. همچون داستانهایمان که سیاه و سفید است . نبرد لا یزال روشنی و تاریکی ، اهورا و اهریمن .

و ما در چنبره این نبودن ها و نبودن ها و نبودن ها ، محکوم به تکراریم و تکرار . تکرار تجربه آن دیگری که خود را با نبودنش محروم کرده ایم. کاش اینگونه ذهن کودکان را نمی آلودیم .

-----------------------------------------------

همین متن را بشنوید

آقای دهنمکی ، بغض گلویم را گرفته اما شما بخند !

2009-04-27T16:53:00.006+04:30

سلام آقای دهنمکی . مرا نمی شناسی ولی مهم نیست . آقای دهنمکی ، نمی دانم در پرسش نامه های مختلفی که در هر اداره و ارگانی باید پر کنی جلوی عبارت شغل چه می نویسی ؟ کارگردان ؟ سر دبیر ؟ مسئول ستاد ؟ مدعی العموم ؟ ... نمی دانم ، مهم هم نیست . فقط میدانم آنچه می نویسی با چماق رابطه ای ندارد . آقای دهنمکی ، می گویند کارگردانید . می گویند فیلم می سازید . می گویند می خندانید . می گویند خوب می فروشید . آقای دهنمکی ، یادتان هست ؟ مدت زیادی نگذشته از زمانی که شما میزدید و میشکستید و می سوزاندید هر آنچه را دوست نداشتید و دوست نداشتند. آن زمان هم در هر بلوایی شما کارگردان بودید . آن زمان هم شما فیلم می گرفتید . آن زمان هم می حنداندید . و آن زمان هم خوب می فروختید.

آقای دهنمکی ، مهم نیست . هرگز مهم نیست . هیچ گاه مهم نبوده . مهم اینست که می فروشید . خوب هم می فروشید . می خندانید و خوب هم می خندانید . جنگ را چنان تصویر کرده اید که انگار نمایش نامه ی کمدی و ساده لوحانه ای بود که کودکان مدرسه ای بازیگران آنند.

آقای دهنمکی ، اما جنگی که من دیدم حکایت خنده نبود . حدیث درد بود و گریه . جنگی که من تجربه کردم ، ترس برادرم بود از آژیر قرمزی که روزانه بود . جنگی که من دیدم گریه های مادرم بود هنگام بمباران ، که نمی دانست پدرم می آید یا نه ؟ جنگی که من دیدیم کابوسهای خونین خودم بود . جنگی که من دیدم ترس پدرم بود از جان ما ، که فکر می کردیم آغوشش امن ترین جای دنیاست . جنگی که من دیدم ناله های عمویم بود که ترکش خورده بود .

آقای دهنمکی بخند . دیگران را هم بخندان . دلگیر نیستم . هر چند که بر زخم من می خندی . اما شنیده ام که کودکان شهرم را به تماشای جنگی که تو به تصویر کشیده ای می برند. می ترسم باور کنند که جنگ همین خنده و شوخی های کوچه بازاری است . آقای دهنمکی ، جنگی که در ذهن یک کودک میگذرد بسیار ناجوانمردانه تر و کثیف تر از جنگ در ذهن یک سرباز است . حکایت سرباز ، حکایت فشنگ است و تفنگ و مرگ و محیطی که بر خطر آن آگاه است . اما داستان کودک ، بازی معصومانه ای است که به صفیر بمب و موشک به هم می پیچد.

آقای دهنمکی ، من به چشم خویش ، زبانه آتش انفجار را دیده ام . من به چشم خویش ستون دود را دیده ام . من به چشم خویش اجساد خونین دیده ام . من به چشم خویش تن بی سر پدر بهترین دوستم را دیده ام که جان می کند . من به چشم خویش تن تکه تکه شده مادر بزرگم را دیده ام . من به چشم خویش پرنده آهنینی دیدم که تخم مرگ بر شهرم می پاشید. من به چشم خویش گریه دیدم . آوار دیدم . ترس دیدم . مرگ دیدم. آقای دهنمکی ، آن زمان ، چشمان من فقط ده سال داشت.

آقای دهنمکی ، هیچ وقت نمی توانید تصور کنید که چه حالی داشتم وقتی که پدرم تنش را سپر ما کرده بود تا ما را از گزند گلوله حفظ کند. اعتمادی که به بازوانش داشتم و ترسی که از نبودنش . آقای دهنمکی بغض گلویم را گرفته است . دیگر نمی توانم بنویسم ولی شما بخند . دیگران را هم بخندان .

بیضایی ، اخراجی سینمایی که به فروش می رسد !

2009-04-11T23:55:00.008+04:30

سینما آزادی . سر در باجه فروش بلیط این نوشته به چشم می خوره : بلیط فیلم اخراجی ها فقط برای سانس ویژه ساعت یک شب موجود است . لطفا سوال نفرمایید.بلیط وقتی همه خوابیم رو می خرم . طبقه پنجم ، سالن هفت ، شروع فیلم و من که در صندلی فرو میرم . تنم میلرزه . عصبی می شم . حس خفقان دارم . احساس می کنم چیزی که می بینم حدیث نفس بیضایی است . احساس می کنم که این فیلم عصیان زده یک بیانیه است . بیانیه ای بر علیه سینما . و من با این بیانیه احساس همدلی می کنم . سینمایی در چنبره پول و قدرت . سینمایی گرفتار سطح . سینمایی که هنرمند رو زیر آوارهای تنش خرد می کنه . سینمایی رو که مسخ کردن و ذاتش رو زیر انبوهی از سفارش از بین بردن . فیلم روایت ساخته شدن یک فیلمه و سقوطش به سمت ابتذال . فیلمی که همه چیزش رو یکی یکی ازش می گیرن ! بازیگرش ، کارگردانش و داستانش . و در آخر تنها پوسته ای بی اصالت از اون باقی می مونه . تهیه کننده ای که در به در به دنبال سرمایه گذاره . و سرمایه گذاران بی اصالتی که هر یک چیزی رو به فیلم تحمیل می کنن ، تا فیلم رو بیشتر به سلیقه تماشاگر عام و گیشه نزدیک کنن . و نماهایی بی رنگ از سینمایی سوخته که گاه و بی گاه در قاب تصویر دیده میشه . و نوشته ای که بر روی تکه کاغذی به چشم می خوره. این سینما به فروش میرسد . فیلم در پایان در ذهن کارگردان و نویسنده و بازیگری که بر سوگ اون نشستن به پایان میرسه . و من هنوز در صندلی خودم فرو رفتم . د ختری در کنارم از روی صندلی بلند میشه و در حالی که کاپشن سبک بهاریش رو می پوشه به پسر همراهش می گه : کاش بلیط اخراجیها گیرمون می اومد !

...........................................................

وقتی همه خوابیم در یک نگاه :

کارگردان: بهرام بيضايي

بازيگران: مژده شمسايي، عليرضا جلالي تبار،‌حسام نواب صفوي، شقايق فراهاني، هدايت هاشمي، سحر دولتشاهي، سيدمهرداد ضيايي، امير كاوه آهن جان، حسين محب اهري، انوش فاطهمي، سپهر گودرزي، محمدرضا ترابي، رضا ديلمي، محمد اطهري، بابك بيات،‌ امير خوش منش، مهدي تارخ،‌ حميد محمدي، هوشنگ قوانلو و مجید مظفری و با حضور افتخاری افشین هاشمی

......................................................

ديگر عوامل و توضیحات بیشتر:

فيلمنامه: بهرام بيضايي
تهيه كننده: بهرام بيضايي
مدير فيلمبرداري: علي اصغر رفيعي جم
طراح صحنه: ايرج رامين فر
طراح لباس: آتوسا قلمفرسايي
چهره پرداز: سعيد ملكان
مجري طرح: عليرضا داودنژاد، رضا داودنژاد
صدابردار: محمود سماك باشي
جلوه هاي ويژه: عباس شوقي
عكس: علي زارع

......................................................

خلاصه داستان: تهیه کننده فیلمی که شاهد صحنه و پشت صحنه اش هستیم، پس از گذشت یک سوم از ساخت، سوپراستاری (حسام نواب صفوی) را به جای بازیگر تازه کار و از تئاتر آمده (علیرضا جلالی تبار) به کارگردان (هدایت هاشمی) تحمیل می کند. کارگردان مخالف است اما مجبور است بپذیرد. صحنه های گرفته شده بار دیگر با بازیگر جدید تکرار می شود. چندی بعد تهیه کننده بازیگر زن تازه کار و بی استعدادی (شقایق فراهانی) را به دلیل اینکه همسرش تقبل کرده بخش اعظمی از مخارج را بپذیرد به جای بازیگر زن حرفه ای فیلم (مژده شمسایی) به کارگردان تحمیل می کند. کارگردان مجبور است قبول کند. صحنه های گرفته شده بار دیگر فیلمبرداری می شود تا اینکه ...

من به علت ترس از رئیس جمهور شدن احمدی نژاد ، رای نخواهم داد !

2009-04-09T14:40:00.005+04:30

جناب کاندیدای محترم ریاست جمهوری ، آری خود شما ، با شما هستم ! شما که قرار است چهار سال به نام من سخن بگویید ، اندکی وقت برای من دارید؟ اطمینان داشته باشید زیاد وقتتان را نمی گیرم. می دانم سرتان شلوغ است . کمپین ، دیدار ، سخنرانی ، مصاحبه ، جلسه ، قول و قرار ... میدانم دو ماه بیشتر نمانده . می دانم که وقت تنگ است . ولی یک لحظه گوش کنید لطفا . فقط یک لحظه . متاسفید ؟ نمی توانید گوش کنید ؟ نروید . سرتان را پایین انداختید و رفتید . حیف شد ، من یک رای داشتم که می توانستم به شما بدهم . بی خیال . خدا نگهدار . انگار علاقه مند شدید . گفتید می توانید کمی برنامه هایتان را جابجا کنید ؟ ولی سریع بگویم ؟ باشد . من که گفتم زیاد وقتتان را نمی گیرم .

جناب کاندیدای محترم ، هیچ می دانید که شما جزو بیست نفری هستید که از دو هزار نفر دیگر خوشبخت ترند ؟ همان دو هزار نفری که از بیست هزار نفر دیگر خوشبخت ترند . همان بیست هزار نفری که از دو میلیون نفر دیگر خوشبخت ترند و همان دو میلیونی که از هفتاد میلیون نفر دیگر خوشبخت ترند . شما جزو همان بیست نفری هستید که صلاحیتشان را تائیید می کنند. جناب کاندیدا نمی دانید این تائید صلاحیت چه چیز خوبیست . آخر شما را همیشه تایید کرده اند . مثل ما مردم عادی نبودید که برای درس خواندن و کار کردن هم باید گزینش می شدیم . آه ! بگذریم .

جناب کاندیدای محترم ، وعده های زیادی می دهید . از آزادی های اجتماعی و سیاسی می گویید . رونق اقتصادی را وعده می دهید . می گویید که قانون را باید رعایت کرد . عدالت اجتماعی هم از نظرتان پنهان نمی ماند . می خواهید که با دنیا در صلح و دوستی و احترام متقابل زندگی کنید . نمی دانید اینها را که در ذهنم کنار هم می چینم ، چه بهشتی را مجسم می کنم . چقدر حرفهای شما به ایده آلهای من نزدیک است . نمی دانید چقدر دوست دارم حرفهایتان را باور کنم . ولی نمی دانم که چرا نمی توانم . دیگر اعتمادی برایم نمانده است که تقدیمتان کنم . ناراحت نشوید . اما به من هم حق بدهید . می دانید چقدر تا به حال وعده داده اند و محقق نشده ؟ تا کی باید اعتماد کنم ؟ باور کنید من انسان خوشبینی هستم . ولی خوشبینی هم حدی دارد . نمی خواهم دوباره سرخورده شوم . درک می کنید ؟

جناب کاندیدای محترم ، پیشنهادی برایتان دارم . بگویید چه کارهایی را واقعا می توانید انجام دهید . البته من نمی توانم به راحتی باور کنم . برایم توضیح دهید که چگونه این کار را می کنید ؟ برنامه بدهید . می توانید یک کابینه سمبلیک تشکیل دهید که برنامه های خود را در هر زمینه ای ارائه دهند. در هر صورت من باید بدانم که شما در سال نود و دو ، مرا به کجا خواهید رساند. این کار باعث می شود که من دقیقا بدانم شما می خواهید چگونه رئیس جمهوری باشید و از طرفی نیز ، کمتر می توانید با کلی گویی از زیر مسئولیت شانه خالی کنید.

جناب کاندیدای محترم نمی دانم شما چه تصمیمی می گیرید . ولی من تصمیم خودم را گرفته ام . ناراحت نشوید ، من از ترس رئیس جمهور شدن احمدی نژاد ، چشم بسته ، به شما رای نخواهم داد. لطفا به جای وعده های نامفهوم ، برنامه اجرایی ارائه دهید.